του Κυριάκου Π. Λουκάκου
Διεθνές Φεστιβάλ στον «ΦΣ Παρνασσός» με την αιγίδα τού Pinchas Zukerman
Ένα διεθνές μουσικό φεστιβάλ οργανώθηκε από τις 21 έως τις 25 Οκτωβρίου στον έμπλεο πολιτιστικής μνήμης Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» υπό την αιγίδα ενός θρύλου ανάμεσα στους βιολονίστες της εποχής μας, τού Αμερικανού Pinchas Zukerman, οικείου σε κάθε φιλόμουσο με στοιχειώδη αναφορά σε μιαν ογκώδη δισκογραφία, που περιλαμβάνει και επιλεκτικές επιδόσεις τού μεγάλου καλλιτέχνη στη διεύθυνση ορχήστρας. Επικεφαλής των ποικίλης προέλευσης μουσικών, που στελέχωσαν τα ενδιαφέροντα προγράμματα μουσικής δωματίου τής διοργάνωσης, ήταν ο αγαπημένος του μαθητής και ομότεχνος Asi Matathias, βασικός συντελεστής στην συναυλία της 23ης τού μηνός.
Την εκδήλωση, υπό τον γενικό τίτλο «Η Γαλλική σχέση», εγκαινίασε μολαταύτα «Η Ιστορία τού Στρατιώτη», έργο τού Igor Stravinsky από την περίοδο της Ελβετικής εξορίας του, του οποίου τον σαρκασμό απέδωσαν με λεπτότητα και χιούμορ ο κλαρινετίστας Julien Hervé, η βιολονίστα Tosca Opdam και η πιανίστα Maria Meerovitch, χωρίς να παραβλέπουν νοσταλγικούς υπαινιγμούς της μουσικής. Το πρώτο μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με σειρά από μελωδίες και άριες, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά Γαλλικής αναφοράς, που ερμήνευσε με κυμαινόμενο βαθμό επιτυχίας η υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση. Θέματα άρθρωσης σκίασαν την άρια της Φιλίν από την «Mignon» τού Ambroise Thomas, που η εκλεκτή καλλιτέχνις ισοσκέλισε με το φωνητικό και σκηνικό της χάρισμα, ενώ μάς χάρισε τόσο ένα ατρόμητο στην κολορατούρα τής cabaletta «Non mi dir» από τον «Don Giovanni» τού Μότσαρτ όσο και, κυρίως -και με εξαιρετική στήριξη από τον πιανίστα Victor Stanislavsky-, μια κορυφαία απόδοση τού απαιτητικού «Pace non trovo» τού Fr.Liszt, ατρόμητο στις εκτινάξεις εξαγγελίας και σαγηνευτικό στην πληρότητα της mezza voce. Η βραδιά ολοκληρώθηκε με μιαν αξιομνημόνευτη ερμηνεία τού κοντσέρτου για βιολί, πιάνο και κουαρτέτο εγχόρδων τού Ernest Chausson, που συνδύασε την τέχνη των Ματατίας, Στανισλάβσκι και Όπνταμ με το βιολί της Kristina Georgieva, τη βιόλα της Wenting Kang και το τσέλο τού Gabriel Schwabe. Η ακουστική επέτρεψε την ανάδειξη της συμφωνικής φιλοδοξίας της παρτιτούρας, έναν απτό και διαυγή διάλογο πιάνου και εγχόρδων, αξιοθαύμαστη πληρότητα και πλαστικότητα φραστικής, με γεμάτες πάθος παρεμβάσεις τού νεαρού Ματατίας.
Νοσταλγικό ορεκτικό προσέφερε το Φεστιβάλ αποκλειστικά σε προσκεκλημένους του στο απογευματινό γεγονός της 24ης Οκτωβρίου που φιλοξενήθηκε στο εμβληματικό κτήριο τού Νομισματικού Μουσείου, απαρχή, όπως ενημερωθήκαμε, συνεργασίας των δύο θεσμών και για άλλες περιστάσεις. Κορυφαία περίσταση, πάντως, τού κύκλου των εκδηλώσεων αποτέλεσε, το ίδιο βράδυ και από την ασφαλή σκηνή τού «Παρνασσού», η μοναδική εμφάνιση τού ίδιου τού Πίνκας Τσούκερμαν, αν και όχι με το προβλεπόμενο κουϊντέτο εγχόρδων τού Σούμπερτ, αλλά με το -επίσης μονάκριβο- κουαρτέτο με πιάνο τού Robert Schumann. Μια ανάγνωση υψηλής διαλεκτικής όσμωσης παρά την πεντακάθαρη προβολή των οργάνων, που δικαίωσε τη λυρική γραφή, κατ’ εξοχήν στο αργό β’ μέρος με τα αινιγματικά ερωτήματα, με ένα πυρετώδες σκέρτσο ωραιότατων αντιστίξεων και μιαν ατάκα επέλαση στον οργανικό στροβιλισμό τού φινάλε που υπηρετήθηκε πανίσχυρα από όλους τους συντελεστές!
