του Κυριάκου Π. Λουκάκου
Αντιπαράσταση Βέρντι και Βάγκνερ υπό το βλέμμα του Λιστ
Ο Άρης Αργύρης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Η σημερινή στήλη είναι αναπόφευκτα απολογιστική! Πραγματεύεται την πρώτη, μετά από πολυετή διεθνή σταδιοδρομία, μετάκληση τού βαρυτόνου Άρη Αργύρη για μιαν ατομική εμφάνιση στις 4 Νοεμβρίου. Ενός καλλιτέχνη που είχαμε γνωρίσει -και «αναγνωρίσει»- ως «πρωτοεμφανιζόμενο ή νέο», με τιμητική διάκριση της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών (και παράλληλο έπαινο στον Κωνσταντίνο Καρύδη) στον ίδιο αυτό χώρο φιλοξενίας -τότε- των Βραβείων. Ως Παπαγιαννόπουλο ακόμη και προτού μετατρέψει το πατρικό βαπτιστικό σε καλλιτεχνικό του επώνυμο. Και πρέπει να δηλώσουμε απερίφραστα ότι η συγκινητική -για εμάς, αλλά πρωτίστως για τον ίδιο- επιστροφή του στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» ουδόλως θεραπεύει την απουσία εν τω μεταξύ μετακλήσεώς του από την ΕΛΣ ακόμη και για τη μοναχική «Βαλκυρία» της, με δεδομένο μάλιστα ότι αποτελεί τον μοναδικό εξέχοντα Έλληνα ερμηνευτή τού Βάγκνερ στη φωνητική του κατηγορία στον 21ο αιώνα και μετά τον Τίτο Ξηρέλλη και τον Βασίλη Γιαννουλάκο τού 20ού!
Υπό την έννοια αυτή, το απαιτητικό πρόγραμμα της βραδιάς εντυπωσίασε και στο πεδίο της συγκροτημένης δόμησής του, κλιμακούμενο στις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις του και μετατρέποντας το οιονεί σαρκαστικών διαστάσεων πλαίσιο δωματίου σε διαδικασία υψηλού επιπέδου και τακτ συνέργειας με τον αποκαλυπτικής κλάσης πιανίστα του Peter Bortfeldt, που εκλήθη να διανθίσει ένα πρόγραμμα αντιπαράστασης των Richard Wagner και Giuseppe Verdi με πιανιστικές σελίδες προγραμματικού χαρακτήρα από τον πεθερό τού πρώτου Franz Liszt.
Με τον χαιρετισμό τού νεαρού Βόταν στην κατοικία των Θεών «ζεστάθηκε» ο Έλληνας φιλοξενούμενος και με την προσευχή μεταστροφής τού «Ναμπούκο» εδραίωσε την εκφορά του, της οποίας την καμπαλέτα έστεψε με ένα αγέρωχο και μακράς αναπνοής «Andiam!», προτού παραχωρήσει τη σκηνή στον πιανίστα του για ένα ελάχιστα «επιδεικτικό» μουσικό επιτύμβιο τού Λιστ στον πρόωρα χαμένο γαμβρό του. Η ατμόσφαιρα θερμάνθηκε καθοριστικά με ένα θάνατο τού Ροντρίγκο από τον «Δον Κάρλο» που εντυπωσίασε με τη στιβαρή mezza voce μιας επίζηλα τρυφερής αρρενωπότητας, τόσο ταιριαστής με τον χαρακτηρολογικά ομόλογο τού χαρακτήρα Βόλφραμ και το «Τραγούδι στον Αποσπερίτη» στον «Ταγχώυζερ», σελίδα που γεφυρώθηκε εξίσου αριστοτεχνικά με μιαν ακόμη θρηνωδία τού Λιστ για τον «R.W.». Η πιανιστική κλάση τού Γερμανού επιβεβαιώθηκε οριστικά με την σκανδαλιστικής δεξιοτεχνίας παράφραση τού «Ριγκολέτο», τίτλου που οδήγησε στο διάλειμμα με την πανίσχυρη απόδοση της καταγγελτικής άριας τού επώνυμου αντιήρωα προς την εξουσία.
Αλλά και στο β’ μέρος της συναυλίας οι δύο «Πένθιμες Γόνδολες» τού Λιστ, σταθερά αναφορικές στην πόλη θανάτου τού Βάγκνερ, γεφύρωσαν έναν άψογης φραστικής δικαίωσης και βίωσης τού αδόμενου λόγου, πλήρη, «αποχαιρετισμό» τού Βόταν της «Βαλκυρίας» με έναν σπαρακτικά εναγώνιο μονόλογο τού «Ιπτάμενου Ολλανδού», που ολοκλήρωσε το επίσημο πρόγραμμα. Προσωπογραφίες που ουδόλως απομείωσαν το ενδιάμεσο στίγμα τού καλλιτέχνη ως πιστευτά δαιμονικού Ιάγου. Μια συνολικά ιλιγγιώδης διαδρομή, την θερμή υποδοχή της οποίας ο βαρύτονος φιλοδώρησε με την καβατίνα τού «Κουρέα της Σεβίλλης», επιβεβαιώνοντας φωνητική και παραστατική υποκριτική περιωπής και στο κωμικό genre!
