«Γαία» του Γιάννη Φαλκώνη

135

Σκηνοθεσία: Γιάννης Φαλκώνης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Γιάννης Βλάχος
Φωτισμοί: Γιάννης Φαλκώνης
Οργάνωση παραγωγής: 2θπ – www.2thp.gr
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Μαρία Κωνσταντοπούλου

Ερμηνεία: Γεωργία Ζώη

Μια νεαρή γυναίκα, η οποία έχει αναγκαστεί να φύγει από τον τόπο της, τη γη (γαία) όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για να σωθεί από τον πόλεμο και την καταστροφή, προσπαθεί να πραγματοποιήσει το όνειρό της και να φτάσει στην Ευρώπη. Μετά τη φυγή από τη χώρα της, τη βρίσκουμε ναυαγό τού πλεούμενου που τη μετέφερε στην Ελλάδα, να κολυμπάει νύχτα, κρατώντας, σφιχτά, στην αγκαλιά της, ένα μωρό που βρήκε μεσοπέλαγα, να επιπλέει με το σωσίβιό του. Για να ηρεμήσει την ανησυχία του (από τη στέρηση των δικών του, νερού και τροφής) του αφηγείται την πολυτάραχη ζωή της, ως ένα «παραμύθι», καθώς προσπαθεί να σωθούν και οι δυο, παλεύοντας με τα κύματα. Το δράμα κορυφώνεται όταν το πεινασμένο μωρό αναζητάει και δαγκώνει τη θηλή τού μαστού της και, αντί για γάλα, βυζαίνει το αίμα της.
Επίκαιρο και τραγικό θέμα, αυτό του ξεριζωμού ανθρώπων από τα πατρογονικά τους, για να γλυτώσουν από τη λαίλαπα ενός τοπικού πολέμου, τον θρησκευτικό φανατισμό και τη μισαλλοδοξία κάποιων, γραμμένο από τον πολυπράγμονα Γιάννη Φαλκώνη (ζωγράφος, φωτογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης) την περίοδο 2017 – 18. Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στη Λευκάδα (γενέτειρα του συγγραφέα) μέσα στη θάλασσα, με τους θεατές να παρακολουθούν την παράσταση από την ακτή. Θεωρώ πως η ηρωίδα τού συγγραφέα αποτελεί το πιο τραγικό πρόσωπο της σύγχρονης ιστορίας και το πλέον μελανό δείγμα τής εποχής μας, με εικόνες παιδιών να τα ξεβράζει το κύμα, πνιγμένα, από τη θάλασσα που «γέννησε» από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς στην ιστορία της Ανθρωπότητας.
Ο κύριος Φαλκώνης σκηνοθέτησε ο ίδιος την παράσταση, επιμελούμενος και τους ιδιαίτερους φωτισμούς της. Η κεντρική σκηνή του «Αλκμήνη» μετετράπη σε απέραντη θάλασσα, χάρη στην έμπνευση του Γιάννη Βλάχου, με ένα τεράστιο φεγγάρι να φωτίζει την αγωνιώδη νύχτα των ναυαγών, στον έναστρο ουρανό, πάνω τους. Η Γεωργία Ζώη (δεινή χειμερινή κολυμβήτρια, επί χρόνια, η ίδια) ολόκληρη μέσα στο νερό, επί μιάμιση ώρα, κρατώντας το «μωρό» στην αγκαλιά της, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, για μία ακόμη φορά. Χωρίς κραυγές, δίχως υστερία, προσπαθεί να επιπλεύσει και να το ηρεμήσει, με αφηγήσεις, που διακόπτονται από πονεμένα τραγούδια ή νανουρίσματα, συνοδευόμενα από θαυμάσια μουσικά μοτίβα του μεγάλου μας Μίκη Θεοδωράκη. Ακούγοντας την ηρωίδα να περιγράφει τα δεινά που υφίστανται οι άνθρωποι, σε μέρη όπου μαίνεται πόλεμος, αλλά και η γη τους, σκεφτόμαστε και όσα άλλα πληροφορούμαστε για αντίστοιχους τόπους, μα και το πόσο έχει επιβαρυνθεί ο ταλαίπωρος πλανήτης μας, η Γαία, από τη χρήση χημικών, βομβών κ.λπ. Έχοντας την άποψη ότι η Τέχνη δεν πρέπει να «χρησιμοποιεί» το δράμα ενός ατόμου με μελοδραματισμούς, εκτίμησα τη σκηνοθετική γραμμή αλλά και την ερμηνεία, ακριβώς επειδή δεν καταφεύγουν σε τέτοια μέσα. Οι θεατές γίναμε μάρτυρες ενός υποκριτικού άθλου και μιας παράστασης που το θέμα της συγκλονίζει, παρά τον περιορισμό πολλαπλής δράσης. Τα χειροκροτήματα υπήρξαν άφθονα και οι επευφημίες ζωηρές, όπως και τα συγχαρητήρια προς όλους τους συντελεστές, στο τέλος της βραδιάς (επίσημη).
Διάρκεια: 1 ώρα και 30 λεπτά
Τετάρτη: 21.30

«Αλκμήνη»
Αλκμήνης 12, Πετράλωνα – Γκάζι
Τ/φ.: 2103428650

Νίκος Μπατσικανής, συγγραφέας, ποιητής, κριτικός Θεάτρου,
μέλος τής Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών