του Κυριάκου Π. Λουκάκου
Ντον Πασκουάλε στα Ολύμπια, Τόσκα στην ΕΛΣ
Οι 4 παραστάσεις της σημαντικότερης (από κοινού με τον «Κουρέα της Σεβίλλης») κωμικής όπερας της ιστορίας, όπως δικαίως θεωρείται ο «Don Pasquale» τού Gaetano Donizetti, σηματοδότησαν μιαν -ελπίζουμε- νέα εκκίνηση για τον προγραμματισμό των «Ολυμπίων», μετά την λαμπρή θητεία Descotes στο Αθηναϊκό Δημοτικό Θέατρο. Όχι ασφαλώς για την κουρασμένη από χιλιοχρησιμοποιημένες συνταγές σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου, με συνωστισμό μη προβλεπομένων από την πλοκή βωβών προσώπων επί σκηνής, ούτε για τις αξιέπαινες καλλιτεχνικές προθέσεις -οιονεί Κλάουντιο Αμπάντο- τού αρχιμουσικού Γιώργου Ζιάβρα, που καταφανώς αδυνατούσε να υπηρετήσει η κορυβαντιώσα Συμφωνική Ορχήστρα τού Δήμου Αθηναίων.
Το ολιγομελές έργο υπηρετήθηκε εν τούτοις από ισχυρή διανομή, με επικεφαλής έναν αξιοσημείωτης παραστατικής ωριμότητας και οικονομίας Χριστόφορο Σταμπόγλη στον επώνυμο ρόλο. Μόνον ο «γλωσσοδέτης» στο ντουέτο του με τον εύρωστο, καλλιεπή και παραδειγματικής άρθρωσης βαρύτονο Αντώνη Κορδοπάτη (13/11) εξακολουθεί να τού διαφεύγει. Αποκάλυψη της βραδιάς αποτέλεσε η στιβαρή, αγέρωχη και αρκούντως ατρόμητη στην υψηλή περιοχή κολορατούρα Δήμητρα Κωτίδου, που θα επιθυμούσαμε μολαταύτα να είχε καλύψει με λιγότερη ενδυματολογική «αποξένωση» η Ευαγγελία Κιρκινέ. Μέριμνα, τέλος, εκδηλώνουμε για τον παραστατικά ευπρόσδεκτα νεανικό Ερνέστο τού Βασίλη Καβάγια, ιδίως για ελλιπή έκταση αναπνοής στα λυρικά φραστικά τόξα τού υπέροχου ρόλου, και αυτό παρά την εγνωσμένα εξαιρετική σχολή του, που αποκάλυψε επαρκώς στο περίπου τελικό ερωτικό ντουέτο.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, την 7η Δεκεμβρίου τού «ανοίγματος» της Σκάλα, βρεθήκαμε στην αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την μόνη από κύκλο 10 παραστάσεων τής «Tosca» τού G. Puccini, στην οποία πρωταγωνίστησε ο Ιταλικής καταγωγής Γάλλος τενόρος Roberto Alagna στο μέρος του «βολταιριανού» Μάριο, ακατάβλητης ηχοχρωματικής νεανικότητας και στιλπνής ισχύος όπως αποδείχθηκε.
Ήταν μια ιδιαίτερη παραγωγή η συγκεκριμένη. Διεθνώς καθιερωμένη, ιστορικά σχολαστική, σκηνογραφικά και ενδυματολογικά εύλογη, αποτελεί μεταφορά της πλοκής από την Ναπολεόντειο στην εποχή τού φασισμού και οφείλεται στον -με εξαγωγικούς όρους ζήτησης- διεθνούς φήμης σκηνογράφο, ενδυματολόγο και σκηνοθέτη Νίκο Σ. Πετρόπουλο, με την αναβαπτιστική επιμέλεια της αναβίωσης από τον στενό συνεργάτη τού δημιουργού Ίωνα Κεσούλη. Εκείνος ανέδειξε εντυπωσιακά τη σωματική υποκριτική συμμετοχή και σκηνική υπόσταση τού Δημήτρη Πλατανιά, ολοκληρώνοντας θριαμβευτικά τον φωνητικά ήδη παγκόσμιας εμβέλειας Βαρώνο Σκάρπια τού Έλληνα. Η αδιάπτωτα πυρετώδης μουσική διεύθυνση τού Paolo Carignani, η πλέον συναρπαστική που έχουμε βιώσει ποτέ στον συγκεκριμένο χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας του, συγκρότησε πανίσχυρο όσο και παράτολμο εφαλτήριο μιας συνολικά εξέχουσας παραστατικής εμπειρίας.
Στο πλαίσιο αυτό, η εναλλασσόμενη στο ρόλο της επώνυμης ηρωίδας με την από μακρού εμβληματική Celia Costea, η Πολωνέζα υψίφωνος Aleksandra Kurzak, απέδειξε ότι έχει αφήσει πίσω της φωνητικές επισφάλειες μιας μακράς μεταβατικής φάσης και ενσάρκωσε μια Τόσκα στο ύψος της Γυναίκας αλλά και της Πριμαντόνας, ηρωική στις εκτινάξεις εξαγγελίας και σπαρακτικά λυρική στον αισθησιασμό των ερωτικών κλιμακώσεων και στην αξιομνημόνευτη «προσευχή». Εν ολίγοις, πάει καιρός που αποχωρήσαμε, οίκαδε και διεθνώς, λυτρωμένοι και ευγνώμονες από παράσταση όπερας!
