«Με έλεγαν ΝτελιΜαρίκα…», της Δήμητρας Σκλάβου
Κείμενο: Δήμητρα Σκλάβου
Σκηνοθεσία: Νίκη Παπαγεωργίου
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Παπαδόγιαννης, Κώστας Σταμπάνης
Επικοινωνία: Ελευθερία Σακαρέλη
Ερμηνεία: Δήμητρα Σκλάβου
Τραγούδι επί σκηνής: Σταματίνα Νικολάου
Μουσικοί επί σκηνής: Σπύρος Παλαιολόγος (κιθάρα), Γιάννης Σκλάβος (μπουζούκι), Βαγγέλης Ξυροφαράς (μπουζούκι)
Μετά την επιτυχία που γνώρισε στον Χώρο «2510», στα Εξάρχεια, και τη μεγάλη αγκαλιά που έλαβε στο Φεστιβάλ στη Θάλασσα, που διοργανώνει ο «Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας», η παράσταση «Με έλεγαν ΝτελιΜαρίκα…», με νέα σκηνοθετική ματιά, φιλοξενείται, φέτος, στο Θέατρο «104». «Ντελί» σημαίνει «τρελή».
Το ωραίο κείμενο της Δήμητρας Σκλάβου και η πετυχημένη σκηνοθεσία της Νίκης Παπαγεωργίου φωτίζουν την προσωπική ζωή και την καλλιτεχνική πορεία μιας κορυφαίας ερμηνεύτριας του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Η Μαρίκα Νίνου σφράγισε ολόκληρη εποχή, με το ταπεραμέντο, τη μοναδική φωνή και τις ανεπανάληπτες ερμηνείες της, δίπλα σε μεγάλους δημιουργούς, όπως: Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Μητσάκης, Απόστολος Καλδάρας κ.ά.
Έτσι, οι θεατές γνωρίζουν όλη τη διαδρομή της σπουδαίας αυτής τραγουδίστριας αλλά και την εποχή, τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν και σφράγισαν τη χώρα μας, τον Ελληνισμό και όλη την ανθρωπότητα: Μικρασιατική Καταστροφή, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος κ.ά. Στην παράσταση, οι θεατές ξαναθυμούνται τα τραγούδια που γράφτηκαν τότε, στίχους και μουσική που χαρακτηρίστηκαν από φοβερά γεγονότα, σε μια εποχή θανάτου, διωγμών, καταστροφής, ανέχειας και δυστυχίας. Τραγούδια που έμειναν και θα τραγουδιούνται πάντα, παρά τον πόνο που κρύβουν μέσα τους, όπως η «Συννεφιασμένη Κυριακή» ή το «Γεννήθηκα για να πονώ», του Τσιτσάνη, μα και άλλα, χαρούμενα, που η φωνή της Νίνου τα απογείωσε, σαν τα «Παλαμάκια – παλαμάκια», του Μητσάκη.
Όλα αυτά χάρη και στη θαυμάσια ερμηνεία της Δήμητρας Σκλάβου, που ζωντανεύει τον χαρακτήρα της Νίνου αλλά και τις δραματικές στιγμές της ζωής της, συνυφασμένης με τα δραματικά γεγονότα της εποχής. Μιας γυναίκας που πόνεσε πολύ, πάλεψε, μα νικήθηκε από τον καρκίνο κι έσβησε νέα, μόλις 35 χρόνων. Στο ωραίο αποτέλεσμα συνέβαλαν και οι υποδειγματικές ερμηνείες τραγουδιών από τη Σταματίνα Νικολάου, με συνοδεία των βιρτουόζων μουσικών: Σπύρου Παλαιολόγου (κιθάρα), Γιάννη Σκλάβου (μπουζούκι), Βαγγέλη Ξυροφαρά (μπουζούκι).
Οι θεατές, στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου, συγκινημένοι και σιγοτραγουδώντας, καταχειροκρότησαν όλους τους συντελεστές, στο τέλος.
Διάρκεια παράστασης: 70΄ λεπτά
Κάθε Τετάρτη στις 21.00, μέχρι 26/3/25
Θέατρο «104»
Ευμολπιδών 41, Γκάζι (πλησίον σταθμού Μετρό «Κεραμεικός»)
Email: theatre104@gmail.com
Πληροφορίες / Κρατήσεις: Τηλ: 210 3455020 / 104.gr
Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/me-elegan-ntelimarika/
Τηλέφωνα κρατήσεων: 6936254466 & 6951269828
Νίκος Μπατσικανής, ποιητής, συγγραφέας, κριτικός Θεάτρου,
μέλος τής Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών
Μαρίκα Νίνου: πραγματικό όνομα: Ευαγγελία (Βανούι) Ανταμιάν, αρμένικης καταγωγής, από την Καισάρεια της Καππαδοκίας και το Σις της Κιλικίας. Γεννήθηκε, το 1922, πάνω στο πλοίο «Ευαγγελίστρια», που μετέφερε την οικογένειά της και άλλους Αρμένιους πρόσφυγες, από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στον Πειραιά.
Τα φωνητικά της προσόντα φαίνεται ότι τα έδειξε πολύ μικρή, αφού από μαθήτρια του δημοτικού ακόμη την καλούσαν στην Αρμένικη εκκλησία «Άγιος Ιάκωβος», στην Κοκκινιά, για να ψάλει στις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Στα δεκαεπτά της παντρεύτηκε τον συμπατριώτη της Χάικ Μεσροπιάν, με τον οποίον απέκτησε τον γιο της, Οβανές, αλλά το ζευγάρι χώρισε, και το 1946 ο Μεσροπιάν έφυγε για την Αρμενία.
Μετά τον χωρισμό της, η Νίνου γνώρισε τον ακροβάτη και θιασάρχη Νίκο (Νίνο) Νικολαΐδη, κι εργάστηκε μαζί του. Αργότερα παντρεύτηκαν κι έγινε Ευαγγελία Νικολαΐδου και αργότερα Νίνου. Το όνομα Μαρίκα τής το έδωσε η μάνα του Νίνο, επειδή θαύμαζε τη σπουδαία ηθοποιό μας Μαρίκα Κοτοπούλη.
Σε κάποια εκδήλωση άκουσε τη Νίνου ο ηθοποιός και τραγουδιστής Πέτρος Κυριακός. Αυτός τη γνώρισε στον Μανώλη Χιώτη, ο οποίος τής έδωσε να ερμηνεύσει τα πρώτα της τραγούδια στη δισκογραφία, όπου συνέχισε με: Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Τσιτσάνη κ.ά. Με τον Τσιτσάνη, η Νίνου συνεργαζόταν και στο πάλκο, στην ταβέρνα του Τζίμη του Χοντρού, συνεργασία που έμεινε στην ιστορία, καθώς το 1977 κυκλοφόρησε, σε δίσκο, μια ηχογράφηση, η οποία έγινε εκεί με μαγνητόφωνο το 1955.
Το 1951, η Νίνου έκανε κάποιες εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον Τσιτσάνη και την Ευαγγελία Μαργαρώνη στο κέντρο «Καζαμπλάνκα», στο οποίο και αποθεώθηκαν, κερδίζοντας και πολλά χρήματα.
Η Μαρίκα Νίνου τραγούδησε με επιτυχία και κάποια από τα «αρχοντορεμπέτικα», τα οποία μεταμόρφωσε με τη φωνή της και τα «πέρασε» και σε άλλα κοινωνικά στρώματα. Το 1954 ανακάλυψε ότι έπασχε από καρκίνο. Τότε αποφάσισε να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να τραγουδήσει και να μπορέσει έτσι να συντηρήσει την τετραμελή οικογένεια του αδερφού της, Μπαρκέβ, ο οποίος έπασχε κι αυτός από καρκίνο, καθώς και τον γιο της, Οβανές, μιας και τα κέρδη στις Η.Π.Α. από το τραγούδι ήταν πολύ μεγάλα. Ο δεύτερος λόγος ήταν να δοκιμάσει τις καλύτερες μεθόδους θεραπείας που είχε ακούσει ότι υπήρχαν εκεί. Στις Η.Π.Α. ξαναπήγε το 1956. Τότε, τη Μαρίκα Νίνου βοήθησαν για έξοδα νοσοκομείου, γιατρούς, εισιτήρια, ακόμα και για ρούχα, η τραγουδίστρια Ρένα Ντάλια και ο συνθέτης Κώστας Καπλάνης
Πριν μεταβεί στην Αμερική είχε υποβληθεί, στην Αθήνα, σε εγχείρηση για καρκίνο, αλλά στην Αμερική υπήρξε ραγδαία μετάσταση. Επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για λίγο με φοβερούς πόνους και τελικά πέθανε την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 1957, σε ηλικία 35 ετών. Τη θάψανε στο Σχιστό της Νεάπολης πλάι στον αδερφό της, Μπαρκέβ Αταμιάν, που είχε πεθάνει το 1955. Δεν υπάρχουν ούτε οι τάφοι τους ούτε τα οστά τους. Υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες της και τρεις εμφανίσεις της σε κινηματογραφικές ασπρόμαυρες ταινίες, ερμηνεύοντας τραγούδια.
Το 1961, στη μνήμη της Μαρίκας Νίνου, ο Τσιτσάνης κυκλοφόρησε το τραγούδι «Θέλω να είναι Κυριακή», το οποίο ερμήνευσε η Καίτη Γκρέυ, με ανεπανάληπτο και σπαρακτικό τρόπο.
Η ζωή της Μαρίκας Νίνου ενέπνευσε το σενάριο για την ταινία του Κώστα Φέρρη, Ρεμπέτικο του 1983.
Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε για τη Μαρίκα Νίνου, αφιερώνοντάς της το δίσκο του «Πέριξ» (1974): «Η εργασία αυτή αφιερώνεται στη μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρίκας Νίνου, που δίχως να το ξέρει, με το μαχαίρι της φωνής της, χάραξε μέσα μας βαθιά τα ονόματα θεών της ταπεινοσύνης και της βυζαντινής παρακμής».
Ο Πάνος Γεραμάνης, σε αφιέρωμα που έκανε στη Νίνου, το 2003, είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η παρουσία της Μαρίκας Νίνου σηματοδότησε νέα εποχή στην ερμηνεία του λαϊκού τραγουδιού και παράλληλα εδραίωσε μια καινούργια αντίληψη στη σκηνή των λαϊκών κέντρων της εποχής του ’50».
Ο Βασίλης Τσιτσάνης έχει πει, μεταξύ άλλων, για τη Νίνου: «Είχε μια ξεχωριστή ερμηνευτική ικανότητα, το κάτι άλλο. Όταν τραγουδούσε, καθήλωνε τον κόσμο. Τραγουδούσε και δίδασκε, συγχρόνως, με το τραγούδι, όπως ο δάσκαλος που διδάσκει τους μαθητές. Αυτό ήταν έμφυτο. Ήταν γεννημένη για το πάλκο».
(«Βικιπαίδεια», απόσπασμα)
