Θεσσαλονίκη ανοιχτή και την Πρωτοχρονιά

16

του Κυριάκου Π. Λουκάκου

        Προβληματισθήκαμε για τη σκοπιμότητα  πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης, χωρίς κοινό και αφρώδη ευφορία. Η αποκαλυπτική παγκόσμια αναμετάδοση συνέδεε τη διοργάνωση με ατμόσφαιρα ασύμπτωτη προς την περίσταση και, επιπλέον, το συμβατικό χρονικό σημείο απολογισμού σήμαινε αυτομάτως προσκλητήριο  ανθρώπινων απουσιών του αποφράδος 2020. Προσφυώς λοιπόν η πρωτοχρονιάτικη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης απέφυγε τον χαρακτήρα του (θέσει αισιόδοξου καθότι συνήθως ηλιόλουστου) matinee, επιλέγοντας, για τη δική της απευθείας τηλεοπτική αναμετάδοση της ΕΡΤ 3 από την αίθουσα Μ1 του Μεγάρου Μουσικής της Συμπρωτεύουσας, την 19η εσπερινή, ώρα χαμηλών τόνων και σιωπηρού στοχασμού. Η συναυλία υπήρξε εμβληματική στο επίπεδο της συγκροτημένης τεκμηρίωσης και συνηγορίας προς Ευρωπαϊκή μουσική ενσωμάτωση της χώρας, ενώ εντυπωσίασε για την αρτιότητα της παραγωγής και το καλλιτεχνικό της αποτύπωμα.

     

Πρωτοχρονιά-2021_29

Σε σκοτεινή αίθουσα και πίσω από την επί σκηνής αραιά διατεταγμένη ορχήστρα, βαθυκύανη έναστρη αναπαράσταση πλαισίωνε ατμοσφαιρικά τη μουσική ακολουθία. Το -αποκλειστικά ελληνόφωνο- πρόγραμμα της συναυλίας, αν και πιστό στη βιεννέζικη μουσική κοιτίδα των ¾, συγκροτήθηκε σε τόνους ευπρόσδεκτα ελάσσονες, αντλώντας από το μελαγχολικό απόθεμα μιας συγκεκριμένης ελαφρότερης μούσας και, παραλλήλως, εκπέμποντας λιγότερο ή περισσότερο προφανή μηνύματα ενδιαφέροντος συμβολισμού. Υπό τη μπαγκέτα της Ζωής Τσόκανου, με κεντροευρωπαϊκή παιδεία και δράση, η ΚΟΘ εγκαινίασε τη βραδιά με τα αειθαλή «Τριαντάφυλλα απ’ το Νότο» του Γιόχαν Στράους υιού, αποδεικνύοντας συλλογική ενσυναίσθηση των εκτελεστικών μυστικών που χαρίζουν στο βιεννέζικο βαλς τον απαράλλαχτα αριστοκρατικό χαρακτήρα του. Ο Φραντς Λέχαρ είχε την τιμητική του, πρώτα με το «Vilja Lied» από την «Εύθυμη Χήρα», που ερμήνευσε με μουσικότητα, εσωτερικότητα και κλάση η υψίφωνος Άννα Στυλιανάκη, φωνή μεγάλη όσο και πειθαρχημένη, ιδεώδης πρωταγωνίστρια ευκταίας αναβίωσης του έργου. Την διαδέχθηκε, ως σολίστ, η -επίσης εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενη- νεαρή βιολονίστα Αιμιλία Γκασπαριάν, που επωμίσθηκε επαξίως το άτυπο δίπτυχο του «Πόνου» και της «Χαράς Αγάπης», αμφότερα διαμαντάκια της γραφίδας του θρυλικού ομοτέχνου της Φριτς Κράισλερ.

Τηρώντας αυστηρά το τελετουργικό συμφωνικής συναυλίας, η ευσταλής καλλιτεχνική διευθύντρια της ΚΟΘ αξιοποίησε το εορταστικό μήνυμά της ως προγεφύρωμα στη γλυκόπικρη μελωδία «Morgen» (Αύριο) του Ρ. Στράους, όπου η άψογη άρθρωση και φραστική της υψιφώνου υποστηρίχθηκε ευαίσθητα από τον εξάρχοντα Αντώνιο Σουσάμογλου. Το «Luxemburger Walzer» του Λέχαρ, πάνω σε θέματα από την οπερέτα του «Ο Κόμης του Λουξεμβούργου», οδήγησε σε μιαν αριστοτεχνικά συγκροτημένη Ελληνική συστοιχία εν μέρει δυσεύρετων καταχωρήσεων των Π. Καρρέρ, Θ. Σακελλαρίδη (με επείγουσα υποψηφιότητα της Στυλιανάκη ως Βιβίκα σε ολοκληρωμένο «Βαφτιστικό» -για την «Πλουπλού» παραμένουμε πιστοί στην εγγραφή του Μιχάλη Χελιώτη-) και Σπ. Σαμάρα («Πριγκίπισσα της Σάσσωνος»). Μετά τις «Φωνές της Ανοίξεως» του νεότερου Γιόχαν από τους Στράους (σε διασκευή χωρίς σοπράνο!), η εκδήλωση έκλεισε με την προκλητική άρια της Τζουντίτα από το ομώνυμο οπερετικό στερνοπούλι του Λέχαρ. Μια αναβίωση αυτού του ώριμου έργου, ίσως με Οκτάβιο της αισθαντικής Στυλιανάκη τον Δημήτρη Πακσόγλου, θα εμπλούτιζε ευφάνταστα το ρεπερτόριο της ΕΛΣ! Ακούει κάποιος;